... zo op een sinterklaaszaterdagavond op het grootste marktplein van de buurt ten dans te kunnen spelen.

Al de hele dag (en we zijn al twee dagen later) betrap ik mezelf erop dat enkele deuntjes in mijn hoofd blijven rondspoken... soms krijg ik mijn voeten zelfs niet onder controle en stampen ze de scottisch, andro en mazurka (in gedachten weliswaar) vrolijk mee; en ik vermoed zelfs dat mijn vingers af en toe in het tempo van de tovercirkel op het computerklavier tikken.

Het was dan ook een intense belevenis: met 30 man (vrouwen inbegrepen) op een podium waar slechts plaats was voor 20... het kon niet anders dan dat we de muziek eerder zouden voelen dan horen. De dansers hadden van dat plaatsgebrek eerder minder last en konden zich naar hartelust uitleven.

Als muzikant is het moeilijk zich voor te stellen hoe de muziek 'aan de andere kant' overkomt (zeker als je je hard moet concentreren op het ontwijken van de elleboog van de violist(e) of de bourdonpijp van een doedelzak).
Bovendien was het geen sinecure om dit slalomparcours af te leggen met een mijter op het hoofd (respect voor de Sint... op een paard, het dak op en dat ding toch op het hoofd houden...).

Toch was het enthousiasme groot, zowel bij dansers als muzikanten; en het feit dat ook niet-dansers die 'per ongeluk' in de tent verzeilden lange tijd bleven staan (en zelfs hier en daar een schuchtere danspas waagden); wil toch wat zeggen.

De Afrikaans-Belgische jamsessie waarmee de avond afgesloten werd (of de vroege ochtend begon) was eerder experimenteel te noemen. Maar het werkte bij mij in elk geval aanstekelijk... en het smaakt naar meer.

Ik vraag me af hoe Wannes Van de Velde en Myriam Makeba samen op één podium geklonken zouden hebben...

(dank aan André voor de foto's!)

< Vorige		Volgende >